Eindelijk

haar ogen vertellen me meer ze ontwijkt mijn blik

ik herinner hoe haar vader voorover leunt

zacht fluisterend haar een vraag stelt waar geen antwoord op komt

te vaak verwaarloosd en te weinig verwacht

en ik ben voorzichtig niet te huilen

de gedachten komen tot mijn geest niet in slaap vallen nu

een man zonder liefde is maar een helft

een vrouw zonder liefde is niets

en daar ligt ze in stilte rustend op tranen

ik voel vandaag niet zo gelukkig probeer toch de trein te nemen

een beetje reizen naar de maan

de rivier stroomt rustig voor mijn raam voorbij

een brug onder mij

zweven rails

het kloppen van de wielen

maakt een rijmpje vrij

alleen de leugens gaan voorbij

op naar mijn bestemming

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s