Liefde

ik beklim nu eindelijk bergen terwijl ik dacht

van boven op de toppen kan ik bergen bekijken

wangen zijn de groene heuvels op het moment

in de uitgestrekte dans van geluk

de liefde bedrijven in de tijd die altijd maar even duurt

een herinnering kan het niet blijven het is mijn hoofd dat wil rusten op je borsten

eigenlijk is alles onzin

onzinnig prachtig

ik heb de leugens en de waarheid al gehoord deze stemmen zijn altijd hard

op deze berg van geluk is het stil

Eindelijk

haar ogen vertellen me meer ze ontwijkt mijn blik

ik herinner hoe haar vader voorover leunt

zacht fluisterend haar een vraag stelt waar geen antwoord op komt

te vaak verwaarloosd en te weinig verwacht

en ik ben voorzichtig niet te huilen

de gedachten komen tot mijn geest niet in slaap vallen nu

een man zonder liefde is maar een helft

een vrouw zonder liefde is niets

en daar ligt ze in stilte rustend op tranen

ik voel vandaag niet zo gelukkig probeer toch de trein te nemen

een beetje reizen naar de maan

de rivier stroomt rustig voor mijn raam voorbij

een brug onder mij

zweven rails

het kloppen van de wielen

maakt een rijmpje vrij

alleen de leugens gaan voorbij

op naar mijn bestemming