Nacht en dag

het lijkt een eeuwenlange nacht geweest

als de duisternis haar zeilen strijkt

daar in de verte de horizon

die het bloedende kleed van het morgenrood draagt

waar de zon gebonden was aan de schaduw van de dood

en in het ontwaken de wapens van het licht door wolken schemeren

en nergens meer de nacht een schaduw werpt

een bange nacht de nacht is om

en de druppels van de dauw mijn tranen van geluk en zuchten hoort

en opnieuw mijn ogen de dag vertrouwd

Joepie de poepie

de liefde brengt me geen vrede

terwijl ik voel dat niemand meer houd van mij dan jij

ik raak de rozen aan

de eerste emotie is pijn

geen leegheid meer

niemand houdt meer van mij dan jij

ik realiseer dat de nacht is gevallen

struikelend over haar duisternis

haar lichaam is blind door het ontbreken van licht

niemand houdt meer van mij dan jij

begin opnieuw red mijn hart het klopt zo hard

mijn lucht het zuchten naar adem

mijn longen spierpijn

bezorgt verder dan de schaduw van de stappen die ik zet

ik ken je nu

de nacht

nu lijkt wel dag

je stervende adem die het licht wegneemt

waarin ik geloof

je bent

zomer in de schaduw van de nacht

zonder licht te lang gewacht

te laat ontwaakt

niemand is volmaakt

jij bent het licht

mijn lievelingsgezicht